ให้ร่างกายตัดสินใจ

ให้ร่างกายตัดสินใจ

การทำงานกับฐานกาย เพื่อให้เกิดพลังแห่งความคิดและการทะลุทลวงความกลัว เป็นการตระเตรียมพื้นที่ว่างให้เกิดญานทัศนะ ความสดใหม่ และการดำรงอยู่กับปัจจุบันอย่างผ่อนคลาย กล้าเผชิญ เป็นมิตร เกาะติดกับภาวะแห่งความไม่รู้หรือความว่างเปล่าได้อย่างดี เป็นที่น่าประหลาดใจเมื่อร่างกายของเราได้ผ่านการยืดในท่าโยคะต่างๆ หรือผ่านการร่ายรำไทเก๊ก ที่ร่างกายเป็นประธานแห่งการเคลื่อนไหว แล้วให้จิตผูกตามไปจนเป็นหนึ่งเดียวกันได้บ้างนั้น เมื่อเหงื่อเริ่มผุดออกมาตามผิวหนัง ลมหายใจกรรมกรเริ่มกรรโชกแรงชัด ความคิดเริ่มเบาบางลง มีแต่ความร้อน เคลื่อนไหว ไหลเลื่อน เปลี่ยนแปลง ความรู้สึกเป็นหนึ่งเดียวกับการมีชีวิต ที่มีรากฐานคือโลก คือธรณี คือความจริงและความเป็นเช่นนั้นเอง เราจะรู้สึกมั่นคงและมี “พื้นที่” ที่รู้สึกปลอดภัย ไม่แปรผัน เป็นความดีงามพื้นฐานที่สุด

ในภาวะที่ร่างกายปกติ ชี่ไหลเวียนดีเช่นนี้ เราสามารถตั้งคำถามแล้วร้องขอคำตอบจากจิตไร้สำนึกของเราเองว่าสิ่งที่พึงกระทำในสถานการณ์ที่เรากำลังเผชิญอยู่คืออะไร คำตอบที่ได้รับอาจเป็นความรู้สึกที่เริ่มจากอ่อนๆ เบาๆ ไปจนถึงเริ่มเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ จนเราเริ่มมั่นใจและวางใจว่าคำตอบที่เราได้รับจากร่างกายหรือจิตไร้สำนึกของเรานั้นจะช่วยดูแลตัวเองให้ผ่านล่วงไปอย่างราบรื่น อย่างน้อยความเชื่อมั่นหรือแรงศรัทธานี้เองที่จะช่วยเปิดพื้นที่ให้กับจิตใต้สำนึกได้แสดงพลังปัญญาออกมาได้อย่างงดงาม

ความกลัวทำให้ประตูแห่งปัญญาของจิตใต้สำนึกของเราปิดลง เราอาจตรวจสอบตัวเองได้เสมอว่าเมื่อไรก็ตามที่เรามีความกลัวหรือความวิตกกังวลแม้เพียงน้อยนิด ประตูแห่งจิตไร้สำนึกก็จะปิดลงทันที หรือแม้แต่ร่างกายของเราก็เกิดอาการตึงเครียด แข็งตัวไม่ยืดหยุ่น จนเกิดอาการตัดขัด ปวดเมื่อยตามมา

เราสามารถให้ความรักและความสุขดูแลความกลัวไม่ให้ครอบงำชีวิตเรามากเกินไป ความสุขหาได้เป็นเพียงผลหรือเป้าหมายของการกระทำไม่ หากเป็นกุญแจสำคัญในการเปิดออกของปัญญาของจิตไร้สำนึก ทั้งนี้ ความกลัวไม่ใช่สิ่งเลวร้าย หากทรงพลังเป็นอย่างยิ่ง เฉกเช่น มังกรที่มีพละกำลังมหาศาล หากเราสามารถรู้เท่าทันและน้อมรับความกลัวเหล่านี้ไว้ ยอมรับว่าเป็นส่วนหนึ่งของเรา เป็นตัวตนหนึ่งของตัวเราในหลายๆตัวตน การยอมรับความกลัวได้ช่วยทอนแรงของความกลัวลงได้มากทีเดียว แต่การฝืนสู้หรือหนีความกลัวนั้นยิ่งกลับเพิ่มแรงให้กับความกลัวให้ทวีคูณยิ่งขึ้นไปอีก